Tym razem chcielibyśmy sprawdzić Twoją czujność w kontekście przepisów znanego i lubianego rozporządzenia 561, a więc jednego z najważniejszych (jak nie najważniejszego) zbioru wytycznych dotyczących m.in. czasu przerw, prowadzenia i odpoczynków dokumentu, którego treść powinna być znana każdemu kierowcy o każdej porze dnia i nocy. Przygotowaliśmy dla Ciebie pytanie, które ma sprawdzić, czy matematyczne zapisy pozwolą Ci odnaleźć głębszy sens i podwaliny litery prawa w kontekście ich stosowania. Sprawdź swoją wiedzę i zapoznaj się z przygotowanym na dziś pytaniem poniżej.

Pytanie na dziś jest następujące:

Które z równań „matematycznych” jest prawidłowe w przypadku norm czasu pracy kierowców?

  1. 30 + 15 = 45
  2. 3 + 9 = 11
  3. 56 + 34 + 56 + 34 = 90 + 90 + 90
  4. 45 + 24 + 24 + 45 = 45 + 24 + 45 + 24
  5. 29 + 44 = 45

POKAŻ ODPOWIEDŹ

Odpowiedź:

Które z równań „matematycznych” jest prawidłowe w przypadku norm czasu pracy kierowców?

 

2. 3 + 9 = 11

3. 56 + 34 + 56 + 34 = 90 + 90 + 90

5. 29 + 44 = 45

 

Wyjaśnienie:

Poprawnymi okazały się być aż trzy odpowiedzi: 2, 3 i 5. Wyjaśnijmy sobie po kolei każdą z nich, jaki był jej przekaz oraz sens i co kryło się pod każdą z nich. Pamiętaj, że każda z odpowiedzi była ściśle związana z zapisami ROZPORZĄDZENIA (WE) nr 561/2006 PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO I RADY z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. Link do pełnej treści tego rozporządzenia znajdziesz na dole artykułu.

 

Odpowiedź 1: 30 + 15 = 45

 

Ukryty sens powyższego zapisu był podyktowany artykułem 7 rozporządzenia 561. A dokładnie tym, w jaki sposób kierowca może dzielić swoją 45-minutową przerwę. Zgodnie z treścią artykułu 7 rozporządzenia 561:

Po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku.

Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego.

Zgodnie z powyższym jedyny możliwy sposób na dzielenie przerwy 45-minutowej to ten, w którym pierwsza przerwa będzie trwała co najmniej 15 minut, a druga co najmniej 30 minut, dlatego sformułowanie zawarte w odpowiedzi A tj.: „30+15” nie jest zgodne z powyższym zapisem zawartym w rozporządzeniu 561. Poprawne działanie matematyczne w tym temacie mogłoby brzmieć w następujący sposób: 15 + 30 = 45.

 

Odpowiedź 2: 3 + 9 = 11

 

Jak bardzo byśmy się nie lubili z królową nauk, matematyką, to nie ma możliwości na to, aby wynikiem dodania do siebie cyfr trzy i dziewięć była liczba 11. Dlaczego więc ta odpowiedź okazała się być poprawna? Odpowiedź kryje się w artykule 4 rozporządzenia 561, a dokładnie w punkcie g, który brzmi:

 

„regularny dzienny okres odpoczynku” oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać

w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin

 

Zgodnie z powyższym można uznać za poprawnie wykonany regularny odpoczynek dzienny taki odpoczynek, który trwa najpierw 3 godziny a później 9 godzin, dlatego sformułowanie matematyczne „3 + 9 = 11” jest poprawne, gdyż klasyczny odpoczynek regularny (niedzielony) to taki, który trwa nieprzerwanie 11 godzin.

 

Odpowiedź 3: 56 + 34 + 56 + 34 = 90 + 90 + 90

 

Kolejny ciekawy przypadek, który mocno przeczy zasadą matematyki. Gdybyśmy zsumowali lewą stronę naszego równania, a więc dodali kolejno: 56 + 34 + 56 + 34, to okazałoby się, że wynik daje nam liczbę wynoszącą 180. Sumując prawą stronę równania: 90 + 90 + 90, dostajemy liczbę wynoszącą 270. Zatem jak 180 może być równe 270? Ukryty sens tej odpowiedzi znajduje swoje wyjaśnienie w artykule 6 rozporządzenia 561, a dokładnie odnosi się do punktu 2 i 3 tego artykułu, który brzmi:

 

    1. Tygodniowy czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 56 godzin i nie może skutkować przekroczeniem maksymalnego tygodniowego czasu pracy ustalonego w dyrektywie 2002/15/WE.
    2. Łączny czas prowadzenia pojazdu w ciągu dwóch kolejnych tygodni nie może przekroczyć 90 godzin.

 

W związku z powyższym, jeżeli potraktujemy każdą z czterech liczb zawartych po lewej stronie równania jako każdy kolejny tydzień, to okaże się, że czas prowadzenia w poszczególnych tygodniach wyniesie:

Pierwszy tydzień: 56 godzin jazdy

Drugi tydzień: 34 godziny jazdy

Trzeci tydzień: 56 godzin jazdy

Czwarty tydzień: 34 godziny jazdy

 

Gdy teraz zsumujemy z sobą dwa kolejne tygodnie, okaże się, że:

56 + 34 = 90

34 + 56 = 90

56 + 34 = 90

 

A to odpowiada wartościom liczbowym znajdującym się po prawej stronie równania, co oznacza odpowiedni czas prowadzenia pojazdu w każdym z czterech kolejnych tygodni pracy względem wytycznych rozporządzenia 561 w związku z maksymalnym tygodniowym i dwutygodniowym czasem prowadzenia pojazdu.

 

Odpowiedź 4: 45 + 24 + 24 + 45 = 45 + 24 + 45 + 24

 

Matematycznie lewa strona równa się prawej stronie, powiem po zsumowaniu wartości po obu stronach równania, dochodzimy do wniosku, że 138 = 138. Dlaczego zatem ta odpowiedź nie jest poprawna, gdy w świetle matematycznych zasad wszystko wydaje się być ok? Uzasadnienie znajduje się w punkcie 6 artykułu 8 rozporządzenia 561, który to brzmi:

 

W ciągu każdych kolejnych dwóch tygodni kierowca wykorzystuje co najmniej:

    1. a) dwa regularne tygodniowe okresy odpoczynku; lub
    2. b) jeden regularny tygodniowy okres odpoczynku i jeden skrócony tygodniowy okres odpoczynku trwający co najmniej 24 godziny.

 

Odnosząc zapis prawy do przykładu, widzimy, że po lewej stronie w drugim i trzecim tygodniu pojawia się liczba 24, która przeczy powyższym zasadom, informując, jakoby kierowca zrobił dwa razy pod rząd (w dwóch kolejnych tygodniach) odpoczynek tygodniowy skrócony, co jest niedopuszczalne.

 

Dodatkowo w artykule 6 rozporządzenia 561 możemy wyczytać nowy zapis wynikający z Pakietu Mobilności, który wszedł w życie 20 sierpnia 2020 roku, mianowicie:

 

W drodze odstępstwa od akapitu pierwszego kierowca wykonujący międzynarodowe przewozy drogowe rzeczy może, poza państwem członkowskim siedziby, wykorzystać dwa kolejne skrócone tygodniowe okresy odpoczynku, pod warunkiem że w ciągu kolejnych czterech tygodni wykorzysta przynajmniej cztery tygodniowe okresy odpoczynku, z których przynajmniej dwa będą regularnymi tygodniowymi okresami odpoczynku.

 

Odnosząc się do powyższego zapisu i tego co znajduje się po prawej stronie naszego równania widzimy, że co prawda znajdują się tam dwa skrócone tygodniowe okresy odpoczynku, ale nie są wykonane po sobie tj. nie są kolejnymi odpoczynkami tygodniowymi, co także jest niezgodne z treścią rozporządzenia 561 w tym kontekście.

 

Odpowiedź 5: 29 + 44 = 45

 

Ostatnia odpowiedź jest chyba najbardziej podchwytliwą z wszystkich dostępnych, bowiem dotyczy ponownie artykułu 6 rozporządzenia 561, a więc odnosi się do wykonanych dwóch odpoczynków skróconych (tygodniowych) poza granicami naszego kraju, informując zarazem, że kolejny odpoczynek musi być odpoczynkiem regularnym (tygodniowym).

 

Link do pełnej treści rozporządzenia 561/2006:

 

https://eur-lex.europa.eu/legal-content/PL/TXT/HTML/?uri=CELEX:32006R0561

 

Jeśli nie znałeś odpowiedzi na to pytanie, warto rozważyć skorzystanie z naszego audytu. Zapisz się na konsultację i przekonaj się, jak optymalizacja kosztów może zwiększyć rentowność Twojej firmy. Wspólnie przeanalizujemy czas pracy, wynagrodzenia i dokumentację, abyś mógł mieć pełen spokój. Umów się na konsultację już dziś!

 

Śledź regularnie nasz blog, aby móc zmierzyć się z kolejnym przygotowanym dla Ciebie testem!

 

Autor:

Sebastian Słaby

Ekspert branży transportowej